14 Nisan 2017
15:45
Yine kalbimin kırık kırık olduğu bir gün. Günün ortası. Güneş var ama gözlüklerimi gözyaşlarımı gizlemek için kullanıyorum. Otobüs bekliyorum ama endişem otobüsün gelip gelmeyeceği değil. Sarılmadan ayrıldım. 2 dakika sonra koşarak dönmek istedim ama bu sefer yapamadım. Göğsümde hissettiğim acı gözlerimi yakıyor. Aklımdaki düşünceler ise başımı ağrıtıyor.
21:00
Ne yaptım ? Hiçbir şey.
Kendimi uykuya bırakmak, başımın agrısı ve kalbimin acısı dinsin istedim. Bunları yazarak arkamda bırakmayı diliyorum ama şimdi de. Dönüp tekrar okuduğumda ne hissedeceğimi bilmiyorum. Gözlerim yanıyor hala. Ama evde bütün gözyaşlarımı dışarı değil içime akıtıyorum. Sözlerim dilimin ucundan öteye gidemiyor. Bağırıp çağırıyorum ama sesim çıkmıyor. Dışarı vurmak mı daha kolay , içinde saklamak mı ?
Sevmek mi , sevilmek mi hoşumuza giden? Sevdiğimiz zaman mı sevildiğimiz zaman mı mutlu oluruz? Ben sevdikçe mutlu oldum. Her seferinde daha da mutlu oldum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder